با اينكه حضرتش معصوم بوده در هيچ موقعى گناه و خلافى از وجود مباركش سر نزده بود وقتى از آن حضرت از علت توبه سؤال ميشد ميفرموده توبه من براى آن غفلتهايى است كه در اندك اوقاتى در موقع تبليغ رسالت روى ميدهد . وقتى آن وجود مبارك با تنزه و عصمت و فناء فى اللَّه كه در باره وجود شريفش خداى جليل در كتاب مجيدش فرموده ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى چنين باشد ماها كه سر تا پا گناه ميباشيم و چنان در گرداب طبيعت و نفس‌پرستى فرو رفته‌ايم كه خود و خداى خود را فراموش كرده‌ايم بايستى آنى از توبه و ندامت از اعمال نكوهيده خود غافل نباشيم و قلب و دل و سريره خود را به آب توبه از قذارات معنوى پاك و طاهر گردانيم تا اينكه جان و روان ما محل جلوه‌گاه نور احديت گردد و محبوب خدا گرديم . نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ زنان شما موضع كشت و زراعت شمايند . فرق است بين حرث و زرع كه زمين زراعتى و آن محلى كه در آن بذر پاشيده مىشود و تخم‌گيرى مىشود آن را حرث گويند و آن حاصلى كه از زمين روئيده مىشود آن را زرع نامند پس رحم زن بمنزله زمين زراعتى است كه تخم انسان در آن ريخته مىشود . و اينكه اين آيه عقب آيه محيض ذكر شده شايد كنايه باشد كه همان طورى كه زمين زراعتى بايستى از قذارات پاك و پاكيزه باشد تا آنكه حاصل آن خوب و پاكيزه گردد همين طور بايستى رحم زن نيز از قذارات خون حيض تصفيه گرديده مهيا گردد براى پذيرفتن نطفه و فرزند سالم خوب به عمل آرد . فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ شيخ طبرسى در اينجا كلامى دارد كه اجمالى از آن را ترجمه مينمايم : چنين گويد بين مفسرين در معنى اين جمله اخير گفتارى است :